Βιομηχανία του μέλλοντος που μπορεί να αποφέρει δισεκατομμύρια ευρώ και πλήθος νέων θέσεων εργασίας, χαρακτηρίζεται διεθνώς η υπόγεια αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα, νωστή ως Carbon Capture & Storage (CCS), στους υποστηρικτές της οποίας προστέθηκε πρόσφατα και η γειτονική μας Ρουμανία.
Ενώ στην Ελλάδα, με μια από τις πιο ρυπογόνες βιομηχανίες ηλεκτρισμού της Ευρώπης λόγω λιγνίτη – στον οποίο σύμφωνα με τις εκτιμήσεις η παραγωγή ηλεκτρισμού θα συνεχίσει να βασίζεται για τα επόμενα 40-45 χρόνια- ούτε καν έχει ανοίξει η σχετική συζήτηση, οι γείτονες μας ενέκριναν πριν από λίγους μήνες, και έχουν ξεκινήσει ήδη να το εφαρμόζουν, ένα μνημόνιο για την σύσταση της εταιρείας που θα αναλάβει να «τρέξει» το ρουμανικό μοντέλο αποθήκευσης και κατακράτησης διοξειδίου του άνθρακα. Τι λέει λοιπόν το συγκεκριμένο μνημόνιο ;
Δέσμευση 1,5 εκατ. τόνων CO2
Καταρχήν, η τοποθεσία υλοποίησης του συγκεκριμένου project θα είναι η Oltenia, μια από τις επιβαρυμένες περιβαλλοντικά περιοχές της χώρας, υπεύθυνης για το 40% των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα της χώρας (24,5 εκατ. τόνοι CO2). Το εγχείρημα θα υλοποιηθεί στις εγκαταστάσεις λιγνιτικής παραγωγής του Turceni (όπου λειτουργούν τέσσερις μονάδες των 330 MW έκαστη), και ο στόχος είναι να δεσμεύονται 1,5 εκτ. τόνοι CO2 το χρόνο, που θα μεταφέρονται με χερσαίο αγωγό- δοκιμαστικά θα χρησιμοποιηθεί η υπάρχουσα υποδομή του φυσικού αερίου- και θα αποθηκεύονται σε αλατούχα υδροφόρα στρώματα γεωλογικών σχηματισμών βάθους άνω των 800 μέτρων, σε ακτίνα 50 χιλιομέτρων από τις εγκαταστάσεις του Turceni.
Ποιοί θα το φέρουν σε πέρας
Κατά δεύτερον, η ρουμανική κυβέρνηση έχει αιτηθεί ώστε το συγκεκριμένο έργο να χρηματοδοτηθεί από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα NER300, που στόχο έχει να ενθαρρύνει επενδύσεις μεταξύ άλλων σε πιλοτικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης και διακράτησης διοξειδίου του άνθρακα (Carbon Capture & Storage- CCS).
Όσο για το ποιοι όμιλοι θα φέρουν σε πέρας το πολύ φιλόδοξο αυτό για τη χώρα εγχείρημα, αλλά ταυτόχρονα απαραίτητο για τη μείωση της περιβαλλοντικής της ρύπανσης ; Ένα κοινοπρακτικό σχήμα αποτελούμενο από μεγάλα ευρωπαϊκά ονόματα, και ρουμανικές εταιρείες, είναι η απάντηση. Στην κοινοπραξία συμμετέχουν η ALSTOM Carbon Capture (που θα αναλάβει την τεχνολογία δέσμευσης του άνθρακα), και η γαλλική Schlumberger Carbon Services (τεχνολογία γεωλογικής αποθήκευσης), ενώ ρόλο τεχνικού συμβούλου για τη γεωλογική αποθήκευση έχει η ρουμανική GeoEcoMar και το project management μαζί με τις οικονομοτεχνικές συμβουλές για τις εγκαταστάσεις δέσμευσης και για τους αγωγούς μεταφοράς αναλαμβάνει το ρουμανικό ινστιτούτο ISPE.
Σχετικά τώρα με τις οικονομικές επιπτώσεις του ρουμανικού εγχειρήματος CCS, καταρχήν θα δημιουργηθούν εκατοντάδες θέσεις εργασίας σε όλα τα στάδια του έργου (σχεδιασμός, λειτουργία και εποπτεία). Στόχος, στη συνέχεια είναι η συγκεκριμένη τεχνολογία να «μεταφερθεί» και σε άλλες μονάδες της περιοχής (ισχύος πάνω από 4.000 MW) που λειτουργούν με λιγνίτη καθώς και σε άλλες ενεργοβόρες βιομηχανίες (μεταλλουργικές, βιομηχανίες χημικών κλπ).
Υπάρχει επίσης η προοπτική ανάπτυξης των υποδομών μεταφοράς και αποθήκευσης CCS για τις βιομηχανικές εκπομπές CO2, τόσο σε εθνικό επίπεδο, όσο και στο εξωτερικό, με την επέκταση της χωρητικότητας του χώρου αποθήκευσης και σε εξαντλημένα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Στην Ελλάδα τι κάνουμε ;
Αυτά βέβαια συμβαίνουν στη γειτονική Ρουμανία. Στην Ελλάδα, όπου λόγω της εξάρτησής μας από τον λιγνίτη το πρόβλημα της ρύπανσης είναι εξίσου μεγάλο, δεν έχει ξεκινήσει ούτε καν η σχετική συζήτηση για τεχνολογίες CCS. Ενώ εκτός της Ρουμανίας, και άλλες χώρες εκφράζουν τελευταίως την επιθυμία να στηρίξουν τέτοιες επενδύσεις (π.χ. Μ. Βρετανία), μέχρι πρότινος τουλάχιστον η Ελλάδα εμφανιζόταν ως ένας από τους μεγαλύτερους πολέμιους της συγκεκριμένης τεχνολογίας.
Αντιστροφή του σκηνικού μοιάζει να επιχειρεί ο νέος υπουργός ΠΕΚΑ Γ. Παπακωσταντίνου, ο οποίος στην πρώτη του συνέντευξη προς τα ΜΜΕ, ανακοίνωσε ότι προτίθεται να προχωρήσει στη διαμόρφωση νομοθετικού πλαισίου και στην Ελλάδα για την υπόγεια αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα. Ανακοίνωση που στέλνει και ένα μήνυμα στην ΕΕ, καθώς η Ελλάδα έπρεπε το αργότερο ως τις 25 Ιουνίου να έχει ενσωματώσει στο εθνικό της δίκαιο, σχετική οδηγία.
Αλλά σε κάθε περίπτωση, η καθυστέρηση της χώρας, και σε αυτόν τον τομέα είναι μεγάλη. Σαν βασική αιτία, για τη μέχρι σήμερα αδιαφορία των αρμοδίων, προβάλλονταν τα αυξημένα επίπεδα σεισμικότητας της χώρας, που καθιστούν την αποθήκευση CO2 επικίνδυνη. Το επιχείρημα ωστόσο αυτό φαντάζει περισσότερο ως μια πρόφαση, για να μην ξεκινήσει ο διάλογος γύρω από την τεχνολογία CCS παρά ως ακλόνητο γεγονός. Διότι οι περισσότεροι Έλληνες ειδικοί θεωρούν πώς η σεισμική δραστηριότητα δημιουργεί κινδύνους που θα πρέπει να ληφθούν υπ όψιν, αλλά δεν αποτελεί αξεπέραστο εμπόδιο. Άλλωστε η τεχνολογία της αποθήκευσης CO2 χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια σε χώρες με μεγαλύτερα επίπεδα σεισμικότητας από την Ελλάδα, όπως η Ιαπωνία.
Επιπροσθέτως οι πιθανοί χώροι αποθήκευσης CO2 βρίσκονται σε περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας και του Βορείου Αιγαίου με χαμηλή σεισμική δραστηριότητα. Όσον αφορά στην φαινομενική έλλειψη αποθηκευτικών χώρων CO2, αυτή είναι περισσότερο αποτέλεσμα της έλλειψης μιας οργανωμένης πρωτοβουλίας εντοπισμού κατάλληλων χώρων.
Όπως αναφέρει μια σχετική έρευνα, η Ελλάδα είναι μια από τις πιο ανεξερεύνητες χώρες ειδικά σε βάθη κάτω των 3.000 μέτρων. Επίσης η διστακτικότητα των πετρελαϊκών εταιριών και κρατικών φορέων να μοιρασθούν τα λεπτομερή στοιχεία που έχουν στην κατοχή τους, αποτελεί - έως σήμερα τουλάχιστον- ένα ακόμα αποτρεπτικό παράγοντα.
http://www.energypress.gr/portal/resource/contentObject/id/c37fb4da-8154-4a9d-b7bd-96747af83165
No comments:
Post a Comment