Μπορεί το εμπάργκο της ΕΕ στο Ιράν να μη σημαίνει ότι θα ξεμείνουμε από πετρέλαιο καθώς τα ελληνικά διυλιστήρια έχουν προβεί σε εξάμηνο προγραμματισμό των προμηθειών τους, όμως οι επιπτώσεις στις τιμές θα είναι άμεσες, τόσο εξαιτίας των περιορισμένων πιστώσεων που έχουν να αντιμετωπίσουν, όσο και λόγω των κερδοσκοπικών φαινομένων που θεωρείται βέβαιο ότι θα εμφανιστούν στις διεθνείς αγορές.
Πως φτάσαμε όμως ως χώρα στο σημείο, ο μεγαλύτερος σήμερα εισαγωγέας μας σε πετρέλαιο να είναι το Ιράν, και τι ακριβώς ποσότητες εισάγουμε από αυτό ; Μέχρι και το πρώτο 5μηνο του 2011, οι εισαγωγές ιρανικού αργού κυμαίνονταν μεταξύ 7% και 25%. Τα πράγματα άλλαξαν από τον Ιούνιο και μετά, όταν εξαιτίας του country risk της χώρας όλο και περισσότερες τράπεζες –παραδοσιακοί συνεργάτες των ελληνικών διυλιστηρίων- σταμάτησαν να τα χρηματοδοτούν. Ετσι αυτά στράφηκαν ακόμη περισσότερο στη Τεχεράνη, που- προκειμένου να αυξήσει όσο μπορεί τις εξαγωγές της στην Ευρώπη- δέχεται να πληρώνεται ακόμη και μετά από 6 μήνες, όταν το αντίστοιχο διάστημα σε άλλους προμηθευτές είναι πολύ μικρότερο. Ετσι, το 25% έγινε σταδιακά 35% και 36%, με αποτέλεσμα σε μεσοσταθμικά επίπεδα το 2011 να κλείσει στο 30%. Για να κατανοήσει κανείς τι σημαίνει αυτό σε όγκους, οι τέσσερις βασικοί προμηθευτές της Ελλάδας για το 2011, ήταν κατά σειρά μεγέθους, με 5.234 μετρικούς τόνους το Ιράν, με 3.015 τόνους η Ρωσία, με 2.314 τόνους η Σαουδική Αραβία και με 1.351 τόνους το Ιράκ.
Και τώρα, είναι το ερώτημα ;
Και τώρα τι γίνεται ; Η περίοδος χάριτος που δόθηκε ως τον Ιούλιο για όσες χώρες έχουν υπάρχοντα συμβόλαια πετρελαίου με το Ιράν, σημαίνει ότι από την ημερομηνία αυτή και μετά η Ελλάδα, πρέπει να αναζητήσει άλλες πηγές για να καλύψει το ένα τρίτο περίπου των αναγκών της. Ποιες μπορεί να είναι αυτές ; Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Αίγυπτος, Λιβύη. Δεν αρκούν ωστόσο από μόνες τους οι άλλες πηγές, αλλά πρέπει να βρεθούν και τραπεζικές εγγυήσεις από μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, που σήμερα δεν υπάρχουν. «Τα ΕΛΠΕ έχουν αποδείξει και στο παρελθόν, από την κρίση της Λιβυής, τη δυνατότητα διαφοροποίησης των πηγών προμήθειας πετρελαίου», ισχυρίζονται κύκλοι της επιχείρησης. Και προσθέτουν ότι «με εξαίρεση την Αφρική, όλες οι άλλες διαδρομές είναι φθηνότερες από αυτήν του Ιράν». Βέβαια, εφόσον είναι έτσι, το ερώτημα είναι γιατί είχαμε στραφεί τόσο πολύ στο ιρανικό αργό όλο το προηγούμενο διάστημα.
Σε κάθε περίπτωση, τα πάντα θα κριθούν, όπως λένε οι ίδιοι κύκλοι, από το αν θα αλλάξει το κλίμα για την Ελλάδα, μέσα στους επόμενους μήνες, μετά και το κλείσιμο του PSI. Οποιοδήποτε "στραβοπάτημα" ή χάσιμο χρόνου, θα είναι καταλυτικό στην προσπάθεια διαφοροποίησης των πηγών προμήθειας ως το καλοκαίρι....
http://www.energypress.gr/portal/resource/contentObject/id/cdb4d1c1-f4d1-404c-9061-25a8c4a6e863
Πως φτάσαμε όμως ως χώρα στο σημείο, ο μεγαλύτερος σήμερα εισαγωγέας μας σε πετρέλαιο να είναι το Ιράν, και τι ακριβώς ποσότητες εισάγουμε από αυτό ; Μέχρι και το πρώτο 5μηνο του 2011, οι εισαγωγές ιρανικού αργού κυμαίνονταν μεταξύ 7% και 25%. Τα πράγματα άλλαξαν από τον Ιούνιο και μετά, όταν εξαιτίας του country risk της χώρας όλο και περισσότερες τράπεζες –παραδοσιακοί συνεργάτες των ελληνικών διυλιστηρίων- σταμάτησαν να τα χρηματοδοτούν. Ετσι αυτά στράφηκαν ακόμη περισσότερο στη Τεχεράνη, που- προκειμένου να αυξήσει όσο μπορεί τις εξαγωγές της στην Ευρώπη- δέχεται να πληρώνεται ακόμη και μετά από 6 μήνες, όταν το αντίστοιχο διάστημα σε άλλους προμηθευτές είναι πολύ μικρότερο. Ετσι, το 25% έγινε σταδιακά 35% και 36%, με αποτέλεσμα σε μεσοσταθμικά επίπεδα το 2011 να κλείσει στο 30%. Για να κατανοήσει κανείς τι σημαίνει αυτό σε όγκους, οι τέσσερις βασικοί προμηθευτές της Ελλάδας για το 2011, ήταν κατά σειρά μεγέθους, με 5.234 μετρικούς τόνους το Ιράν, με 3.015 τόνους η Ρωσία, με 2.314 τόνους η Σαουδική Αραβία και με 1.351 τόνους το Ιράκ.
Και τώρα, είναι το ερώτημα ;
Και τώρα τι γίνεται ; Η περίοδος χάριτος που δόθηκε ως τον Ιούλιο για όσες χώρες έχουν υπάρχοντα συμβόλαια πετρελαίου με το Ιράν, σημαίνει ότι από την ημερομηνία αυτή και μετά η Ελλάδα, πρέπει να αναζητήσει άλλες πηγές για να καλύψει το ένα τρίτο περίπου των αναγκών της. Ποιες μπορεί να είναι αυτές ; Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Αίγυπτος, Λιβύη. Δεν αρκούν ωστόσο από μόνες τους οι άλλες πηγές, αλλά πρέπει να βρεθούν και τραπεζικές εγγυήσεις από μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, που σήμερα δεν υπάρχουν. «Τα ΕΛΠΕ έχουν αποδείξει και στο παρελθόν, από την κρίση της Λιβυής, τη δυνατότητα διαφοροποίησης των πηγών προμήθειας πετρελαίου», ισχυρίζονται κύκλοι της επιχείρησης. Και προσθέτουν ότι «με εξαίρεση την Αφρική, όλες οι άλλες διαδρομές είναι φθηνότερες από αυτήν του Ιράν». Βέβαια, εφόσον είναι έτσι, το ερώτημα είναι γιατί είχαμε στραφεί τόσο πολύ στο ιρανικό αργό όλο το προηγούμενο διάστημα.
Σε κάθε περίπτωση, τα πάντα θα κριθούν, όπως λένε οι ίδιοι κύκλοι, από το αν θα αλλάξει το κλίμα για την Ελλάδα, μέσα στους επόμενους μήνες, μετά και το κλείσιμο του PSI. Οποιοδήποτε "στραβοπάτημα" ή χάσιμο χρόνου, θα είναι καταλυτικό στην προσπάθεια διαφοροποίησης των πηγών προμήθειας ως το καλοκαίρι....
http://www.energypress.gr/portal/resource/contentObject/id/cdb4d1c1-f4d1-404c-9061-25a8c4a6e863
No comments:
Post a Comment